PSYCHOLOOG AMSTERDAM

TOELICHTING OP DE PRAKTIJK

In praktijk richt de analytische therapie zich op het genezen van psychische verwondingen, het helen van innerlijke tegenstellingen en het zoeken naar een levenswijze die optimaal past bij de eigen persoonlijkheid, die sociaal gezien adequaat en die redelijk harmonieus is.

In de eerste plaats gaat het om het oplossen van directe problemen; maar deze therapievorm richt zich daarnaast ook op de ontwikkeling van de mens tot een geheeld en bewust wezen. Mensen zoeken vaak naar de zin van hun leven en naar hun eigen plaats in het leven en in de wereld. Deze kwesties gaat men in de analytische therapie niet uit de weg.

Men kan vaak in relatief korte tijd lastige knopen uit de psyche halen en bepaalde scheefgegroeide situaties rechtzetten. De ontwikkeling tot een volledig geheelde, bewuste persoon is echter een levenswerk.

De analytische therapie is in essentie een gesprekstherapie, waarin men probeert om inzicht in bepaalde situaties te krijgen, om onderdrukte gevoelens te ervaren en om negatieve ervaringen te verwerken. Het is in deze therapie ook belangrijk om nieuwe ervaringen te ontdekken en in praktijk te brengen en om een ruimer perspectief op het eigen leven en de eigen mogelijkheden te ontwikkelen.

In de analytische therapie besteedt men aandacht aan de berichten uit het onbewuste, zoals die bijvoorbeeld naar voren komen in dromen en fantasieen. Verder werken we met creatieve middelen, bijvoorbeeld het maken van tekeningen, het schrijven van verhalen of het opvoeren van kleine toneelstukjes.
Het contact met het innerlijk leven kan met dergelijke middelen hersteld worden.


Indicaties en contra-indicaties

Deze therapievorm is geschikt voor diverse psychische problemen, zoals levensvragen en levensfaseproblematiek, psychosociale problemen en problemen van neurotische en traumatische aard. Er zijn echter ook beperkingen aan verbonden.

Ten eerste is de therapievorm gericht op eigen psychische problemen en op de eigen mogelijkheden om deze aan te pakken. Als duidelijk is dat bepaalde problemen vooral van sociale of maatschappelijke aard zijn dan is dit niet de meest voor de hand liggende behandeling. Wel kan men met behulp van de analytische therapie leren om zelf een andere houding aan te nemen in allerlei sociale situaties; of om zo mogelijk andere
situaties op te zoeken.

Verder is de therapie vooral gericht op problemen die verband houden met het psychisch leven: als problemen duidelijk voortkomen uit een gebrek aan concrete praktische vaardigheden dan is dit niet de aangewezen therapievorm.

Ook is het noodzakelijk bij deze therapievorm dat iemand redelijk positief staat tegenover zelfonderzoek en het gevoelsleven. Als men hier een afkeer van heeft dan zal men deze therapievorm te onplezierig vinden.

Tenslotte zijn sommige problemen te zwaar of te hardnekkig om via een inzichtgevende therapie behandeld te worden. Met name in geval van zware verslavingen is deze therapievorm niet bruikbaar. Bij (rand)psychotische problematiek kan zelfonderzoek nogal riskant zijn.


Analytische therapie en andere therapievormen

De analytische therapie heeft een wat directiever karakter dan de psychoanalyse en de client centered therapie. De therapeut is een actieve gesprekspartner en verschaft van tijd tot tijd kennis, inzicht of technieken.
In deze therapievorm verloopt een onderzoek van het innerlijk leven gedeeltelijk geleid, zodat de oorspronkelijke kwestie steeds centraal blijft staan.

Als dieptepsychologische therapievorm onderscheidt de analytische therapie zich van gedragstherapie of cognitieve therapie. De laatste twee therapievormen zijn sterker gestructureerd dan de analytische therapie en zij richten zich meer op het concrete gedrag of het rationele begrip van de situaties waar men problemen mee heeft.
Gedragstherapie is vooral zinvol als het nodig is om vaardigheden aan te leren. Dat biedt echter meestal geen oplossing als de problemen dieper liggen.
In de analytische therapie kunnen gedragsmatige of cognitieve aspecten wel aan de orde komen, maar het accent ligt hier op het helen van de ziel.


Verloop van de therapie

In elke dieptepsychologische therapie kan het gebeuren dat de situatie in eerste instantie lijkt te verergeren, voordat er een verbetering intreedt.
Meestal komt dit omdat men zich sterker bewust begint te worden van bestaande problemen. De pogingen tot verandering roepen gewoonlijk enige extra spanning op. Het kan daarbij zowel om innerlijke spanningen als om spanning in de relatie met andere mensen gaan.

Alle veranderingsprocessen brengen enige onzekerheid met zich mee, omdat men van een bekende naar een onbekende situatie gaat.
Om dit soort spanningen te beperken is het van belang om in een rustig, passend tempo verder te gaan. Er kan zo ook een gevoel van hoop en perspectief ontstaan.

Enige extra sociale steun is wenselijk als men in psychotherapie is.Er zijn echter ook situaties waarin de spanningen van een veranderingsproces zoals dat in een therapie plaatsvindt werkelijk te veel zijn. Een adequate diagnose is belangrijk.

Een analytische therapie kan leiden tot een herorientatie op het eigen leven. In de therapie kan iemand begeleid worden bij het doorvoeren van veranderingen in het eigen leven. Het is ook mogelijk dat de therapie leidt tot een grotere acceptatie van situaties waar men eerder ontevreden mee was.

De nieuwe levenssituatie krijgt vorm gedurende het proces van integratie en verwerking van problemen en van innerlijke ontwikkeling en heling.


terug naar de webpagina over de psychologische praktijk

toelichting theorie en praktijk
eerste pagina